Angstzweet op het dashboard. De allereerste keer dat we een gravelweg namen – naar wat later een prachtig meer in Noorwegen bleek – stond het angstzweet letterlijk in mijn handen. Ik zat gekluisterd aan het dashboard, want ik had geen idee wat een pick-up eigenlijk kon. Gelukkig bleek al snel: een gravelweg is helemaal geen uitdaging voor een 4×4. Zelfs een grove gravelweg met flinke keien ging eigenlijk prima. Maar dat leer je alleen door het te doen.
Van overmoedig naar voorbereid
Zoals dat gaat, waren we binnen no time overmoedig. In Noorwegen reden we een bospad op, een heuvel op. Zo eentje waar tractors oprijden om gepakte bomen te slepen. Tot we ineens met de sidestep op gelijke hoogte met de grond stonden – vast in een kuil. Gelukkig ben ik het geweten van mijn man: “Zullen we maar terug?” En gelukkig hadden we ons schepje bij ons. Dat werd daarna heilig verklaard: ga nergens heen zonder je schepje.
Met schepje door Europa
Na Noorwegen volgende een rondreis door Europa, midden in de COVID-periode. met pick-up, en met… het schepje. Geen grote upgrades, geen gekkigheid. We hadden het idee dat we prima zaten met onze bodhanden. Banden aflaten? Deden we niet. Dat was voor de ‘echte’ offroaders, dachten we toen.
Het keerpunt in Schotland
Engeland en Schotland voelden als opnieuw testen: kunnen we dit met baby? Het antwoord was ja – en we gingen weer een stapje verder. We reden 40 minuten offroad, uitstappen en checken inbegrepen. Daar leerden we: offroad is geen race. Het is gecontroleerd rijden, stap voor stap. Je rijdt zo langzaam als nodig is. Voor het uitzicht én voor je onderstel.
Groeien in uitrusting en mindset
Toen kwam de afzetunit. En daarmee ook gesprekken met andere offroaders. Een snorkel? Toch wel handig. Onderbeplating? Zeker als je een keer op een kei strandt. Een lier, hijack en recovery boards? Op de wishlist. We dachten dat we goed voorbereid waren – totdat we in de Goraffe Desert op steen stonden, met vier wielen in de lucht, zonder recoveryboards, hijack, lier of sleepkabel. Oeps.
Sporen verliezen én terugvinden
Dit keer verloren we ook een band. En leerden we: je kúnt vast komen te zitten. En dat recovery boards geen overbodige luxe zijn. In plaats van onszelf te veroordelen, kozen we voor groei. We deden een offroad-parcour met instructi. Gelukkig met ijs en modder – en heel veel leermomenten. Over diff locks, sporen lezen, én falen met opzet.
Waarom die cursus ons leven veranderde
De belangrijkste les? Als je gecontroleerd rijdt, kun je eigenlijk niet vast komen te zitten. Want dan kun je altijd terug. Sindsdien is onze mindset veranderd. Niet harder, maar slimmer. Niet sneller, maar rustiger. Niet overmoedig, maar goed voorbereid. En ja, soms ben je liever meeverlegen dan onverlegen.
Onze gouden regel
Voelt het niet goed? Dan doen we het niet. En als we het wel doen, nemen we de tijd. Want offroad is geen doel, maar ervaring. Een weg die je neit alleen fysiek aflegt – maar ook in je hoofd.
Langzaam, bewust – en steeds een beetje extremer.
Let’s Find Out!
Herkenbaar? Of juist helemaal niet? Laat je vraag achter – misschien wordt het wel onze volgende bestemming.
